HWolfkamp_overig_Pagina_1 - kopie

Harry Wolfkamp



De Groningse kunstenaar Harry Wolfkamp exposeerde al enkele malen met succes in De Compagnie. Zijn in tere kleuren opgezette schilderijen, vaag verwijzend naar Miro, voeren de kijker mee naar een wereld van vervreemding, fantasie en archetypische figuren. Je opeens afficheren als ex-schilder vraagt om een verklaring.

De transformatie van schilder tot ‘drukker’, heeft alles te maken met zijn drang naar bevrijding. “Ik voelde me gevangen in de oneindige vrijheid, die je als schilder hebt. Zoveel keuzen, maar daardoor ook zoveel twijfel. De beperkingen die de druktechniek met zich meebrengt, voel ik juist als een bevrijding. Als de drukpers het werk heeft gedaan, is het een onomkeerbare zaak.”

Daarnaast speelt de inspiratie die H.N. Werkman hem aanreikt. De autodidact, die naam maakte als drukker van ‘De Ploeg’, de kunstenaarsvereniging die een eeuw geleden in Groningen brak met tal van verstofte tradities.

Harry Wolfkamp treedt met zijn ‘druksels’ niet alleen artistiek, maar bijna letterlijk, in het voetspoor van Werkman. Zijn opa werd in hetzelfde dorp, Leens, geboren,  zijn atelier ligt vlak naast de drukkerij van Werkman en hij woonde tegenover het Lage der A, de plek van de laatste drukkerij.

“Maar het gaat natuurlijk om wat mij in Werkmans poëtische oeuvre aanspreekt. Zijn autonome beeldtaal, zijn kleurenpalet en zijn persoonlijke emotionele stijl. En ik ben ooit ook op papier begonnen. Ik herken me ook in de inspiratie die hij vond in de muziek, die je in de ritmiek van de beeldtaal  herkent.”

Geïnspireerd worden betekent bij Wolfkamp overigens niet navolgen. Hij werkt op zijn geheel eigen wijze aan zijn druksels. Met  brokstukken linoleum creëert hij vlekken en figuren, die we kennen van zijn aquarellen en schilderijen. De afdrukken van bierdoppen, nietjes, ijzerdraad en touw bieden een soort contrapunt.

Het liefst vervaardigt Harry Wolfkamp series. Zoals zijn serie ‘Shopkeeper give me colour’, geïnspireerd op de Carmina Burana van Carl Orff. Of ‘Ode aan die Freude’, ‘Bonjour monsieur Wolfkamp’ en ‘Circus Wolfkamp’. In die laatste serie laat hij zien, hoe achter zijn kleurige beelden ook het trieste van de clown schuil gaat. “Hoe kleuriger het jasje van de clown, hoe triester de mens erin.”

Opvallend zijn de elf illustraties bij het moderne sprookje ‘Opa vergeet mij niet’, geschreven door Lenny Bulthuis.